یادداشتی از اسماعیل البرزی:
احمدی‌نژاد در پی فتح خاکریز ها / آیا جریان اصولگرایی به احمدی نژاد می رسد؟

سر درگمی بدنه اصولگرایی کشور در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ که با سیل حضور کاندیداهای اصولگرا، گزینش اصلح را برای تصاحب کرسی عالی مدیریت اجرایی کشور با مشکل مواجه کرده بود، شرایط را برای سیادت گفتمان اعتدال هموار کرد تا حسن روحانی علاوه بر بهره‌گیری از ظرفیت خاموش اصلاح طلبان، انشقاق در اردوگاه اصولگرایان را نیز فرصت طلایی و کلیدی برای باز کردن قفل های سنگین کشور در سیاست و اقتصاد بیابد.
باید اعتراف کرد ؛ شکست سخت اصولگرایان و دور شدن از کرسی های اجرایی در انتخابات یازدهم ریاست جمهوری ، پیش از آنکه نتیجه همگرایی رقیب باشد، محصول وا گرایی،  خلف وعده و عدم تمکین به تصمیمات اتاق های فکر خودی است که جرقه های آن در سال های پایانی حضور احمدی نژاد در راس مدیریت اجرایی کشور خود نمایی کرده است.
ایجاد زاویه شدید میان احمدی نژاد و طیف های مختلف اصولگرایی، به ویژه آنانکه که کمترین انعطافی را در تداوم قدرت یاران احمدی نژاد بر نتابیده اند، معادلات را در صحنه سیاست ایران به سود رقیب رقم زده و حتی جنگ قدرت مانع از همراهی برخی سران اصولگرایی با رقیب در سه سال اخیر و طراحی و اجرای سنگ پرانی کم سابقه به احمدی نژاد پس از پایان دوران سیادتش بر پاستور نشد.
 این روزها تحولات سیاسی ایران به گونه ای دیگر در حال شکل گیری است. سیاستهای اقتصادی دولت روحانی با وجود کارآمدی در کنترل اسب سرکش تورم، چهره آرام بخش خود را بر سفره ی مردم نمایان نکرد و فرجام برجام با خلف وعده های آمریکا در روان سازی اجرای مفاد توافق نامه هسته ای، به پاشنه آشیل دولت تدبیر و امید بدل شد.
  انفعال ذهنی جامعه و داشتن یا نداشتن امید به حل مشکلات اقتصادی از سوی دولت حاضر، فرصت را برای موقعیت شناسی و خروج رییس دولتهای نهم و دهم از بایگانی سیاسی فراهم کرد و
   با وجود فعالیت های شبانه روزی توپخانه های رسانه ای اصلاح طلبان برای تخریب و براندازی احمدی نژادیسم، وی ریسک رونمایی از خود را در میان مردم به مثابه همه سال های ریاست جمهوری در طَبَق اقبال عمومی گذاشت تا این روزها در میان استقبال چشمگیر طبقات مختلف اجتماعی، بیش از گذشته بر طبل عدالت و اقتصاد و حضور دوباره در خط مقدم سیاست جمهوری اسلامی ایران بکوبد.
   زعمای دیروز طیف های مختلف اصولگرایی و اعضای اتاق فکر امروز جبهه متحد که پس از انتخابات ریاست جمهوری و روان شدن حریف و حدیث های فراوان پیرامون حلقه اول منتسبین به رییس جمهور پیشین ، او را تمام شده تلقی کرده و حتی بر شیپور برائت از وی دمیده اند این روزها در برزخ تقابل یا تمکین به احمدی نژاد گرفتار شده اند که جنگ درون گفتمانی و تقابل نامداران بی بهره از اقبال عمومی در هماوردی با احمدی نژادِ بهره مند از پشتوانه مردمی، کابوس شکست سال ۹۲ را برایشان باز تولید می کند یا آنکه قادر خواهند با پذیرش ریسک گذر از احمدی نژاد، بدنه جامعه را به سوی کاندیدای منتخب جبهه متحد اصولگرایان هدایت کنند.
 سوال اساسی این است که آیا مردمی که در سفر های استانی عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام در این روزها از وی به گرمی استقبال می کنند، تابع تصمیمات سیاسی ستاد جریان اصولگرایی در آینده خواهند بود یا آنکه به تعبیر اصلاح طلبان، احمدی نژادِ پوپولیست ، طیف هایی را با خود همراه کرده است که فارغ از جار و جنجال ها و جنگ های فرسایشی سیاسی به دنبال شعارهای جذاب و سبک ویژه ی سخن رانی های او هستند؟  
 آنچه مسلم است اینکه احمدی نژاد، شعارهای عبور کف جامعه از دولت اعتدال و آنانکه به رنگین شدن سفره های کوچک خود امید بسته اند را به نیکی شناسایی و طراحی کرده و شواهد و قراین حاکی از آن است که با سرعت در مسیر بسط آن و فتح خاکریز دولت تدبیر گام برداشته است اما آیا صاحبان تصمیم در اردوگاه اصولگرایان قادر خواهند بود مردم را به عبور از احمدی‌نژاد ترغیب نمایند یا آنکه ترس از تکرار تراژدی ۹۲، آنان را به تحویل بی خشونتِ خاکریزهای جبهه خودی به احمدی نژاد مجاب خواهد ساخت ؟

  3 خرداد 1395
بخش : یادداشت
کد خبر: 53616
تگ ها :

seydnews@gmail.com

نظرات 0
ارسال نظر
پررنگ کج خط دار خط دار در وسط | سمت چپ وسط سمت راست | قرار دادن شکلک قراردادن لینکقرار دادن لینک حفاظت شده انتخاب رنگ | پنهان کردن متن قراردادن نقل قول تبدیل نوشته ها به زبان روسی قراردادن Spoiler

تلگرام صیدنیوز