جانباز جنگ تحمیلی چشم به راه یاری مسوولان است

خبر تلخ زیر و البته اخبار مشابه آن چنان اندوهی به دل ما می‌نشاند  که بارش دیده هم آن را درمان نمی‌کند.

نمی‌دانم مسئولان مربوطه کجایند و چه می‌کنند؟ گاهی اوقات وقتی مطالب اینچنینی را هم رسانه‌ای می‌کنی در جواب برای توجیه افکار عمومی و جامعه ادعای بی خبری می‌کنند. اما برای اینچنین واقعه تلخ چه پاسخی دارند؟ و واقعاً چه کسی باید پاسخ گوی جواب این جانباز بی‌پناه باشد؟

این جانباز جنگ تحمیلی به خاطر هزینه های سرسام‌آور درمانی و داروئی و اعمال جراحی اش و حتی هزینه های گذران زندگی روزمره اش مدتهاست درخواست کمک از مسئولان کرده ولی تاکنون هیچ جوابی برای رفع مشکلاتش دریافت نکرده است. حتی اگر هم جانباز نباشد آیا نباید چاره ای برای رفع گرفتاری اینگونه افراد کرد و برای آنان قدم برداشت؟

جانباز جنگ تحمیلی آقای برداشت پروین جدا، اهل و ساکن شهرستان دشت مغان از توابع استان اردبیل است که در سال 1359 از طرف نیروی زمینی ارتش جهت دفاع از کیان و میهن عزیزمان ایران به خدمت مقدس سربازی اعزام شد که در زمان اعزام ایشان کشورمان ایران با عراق وارد یک جنگ تحمیلی شده بود که افرادی مثل آقای برداشت به جبهه های حق علیه باطل رفتند تا از خاک میهن عزیزمان دفاع کنند تا به دست بیگانگان نیفتد با گذشت مدت مدیدی حضور در جبهه ها وی در سال 1361 در منطقه بستان آباد فارسیان با اصابت ترکش خمپاره به دست و کتف راستش و انسداد ریوی و وارد شدن گازهای شیمیایی به بدنش خصوصاً ریه اش و اختلالات پس از سانحه مجروح و شیمیایی شد و با گذشت چندین سال از زمان جنگ تحمیلی و بازگشت امنیت کامل به کشورمان با رشادت های افرادی مثل این برادر جانباز؛ بارها تحت عمل جراحی و درمان دارویی قرار گرفته که تاکنون هم ادامه دارد و از آنجایی که ایشان علاقه شدیدی به امام و شهداء و مقام عظما ولایت دارند این رنج ها و مشقت های زیاد را تحمل کرده و از طرفی هم ایشان توان انجام هیچ کاری را ندارد و از وضع مالی خیلی ضعیفی برخوردار است و تاکنون هم هزینه های درمان و دارو و زندگی روزمره این عزیز توسط تنها پسرش، با انجام کارهای ساختمانی پرداخت شده است؛ در ادامه این جانباز می گوید آنقدر بیماری سخت و طاقت فرساست که وقتی موج انفجار به سراغم می آید از خود بی خود می شوم و حالت های خیلی بدی به سراغم می آید که تحمل آن در جلوی چشمان خانواده ام بسیار سخت است و از طرفی آثار گازهای شیمیایی هم شب ها مرا به حالت خفه گی برده  و بارها و بارها خواب را از چشمانم ربوده است. وی ادامه داد که هر چند ماه جهت پیگیری وضع جسمانی و ادامه درمانم نزد پزشک معالجم به بیمارستان ارتش می روم که تاکنون در طول این چند سال هزینه های خیلی زیادی را پرداخته ام و آنرا هم تنها فرزند پسرم با انجام کارگری شبانه روزی متقبل شده است و هیچ گونه کمکی از سوی مسئولان شهری و استانی و غیره به من و خانواده ام نشده است.

وی ادامه داد آنقدر این هزینه های درمان زیاد است که شرمنده تنها پسرم شده ام و ایشان هم به خاطر وضع مالی ضعیف و از طرفی متأهل بودنش دیگر توان حمایت از من را ندارد تا حالا هم که حمایت کرده با لطف خدا و پشتکار خودش بوده و چون دیدم دیگر فرزندم توان حمایت مرا ندارد برخلاف میل باطنی ام راهی جز پیگیری مدارک مجروحیت و درصد جانبازی ام نداشتم که طبق راهنمایی آشنایان به اتفاق پسرم مدارک مجروحیت و شیمیایی شدنم را از طریق نیروی زمینی ارتش؛ محل نگهداری پرونده مجروحیتم؛ گرفتم که اسناد موجود در این پرونده به مجروح و شیمیایی شدن من صحه میگذارد، حتی در کمیسون عالی ارتش هم مجروح و شیمیایی شدن من تایید و گواهی جانبازی و مجروحیتم صادر شد. پس از احراز جانبازی برای اخذ درصد جانبازی که نیاز به تایید بنیاد شهید و امور ایثارگران دارد، به بنیاد شهید شهرستان خودم مراجعه کردم و الان مدت چند ماه است که مدارک جانبازی ام را جهت گرفتن درصد جانبازی به بنیاد شهید شهرستان خودم دشت مغان جهت شرکت در کمیسیون پزشکی داده ام ولی با گذشت چند ماه تاکنون هیچ نتیجه ای حاصل نشده است.

اینجانب به عنوان جانباز جنگ تحمیلی که وجود خود را برای دفاع از مردم میهنم و خاک کشورم فدا کرده ام آیا باید اینچنین زندگی کنم؟ در این کشور اسلامی از آنجا که مقام رهبری فرمودند جانبازان شهدای زنده‌اند باید حرمت و کرامت آنان حفظ شود باید به مشکلات آنها توجه و رسیدگی شود؟ ولی تاکنون هیچ توجه و رسیدگی در این مدت به بنده نشده‌است که از مسئولان مربوطه گلایه دارم چون در طول این سالها بارها و بارها به ادارات مختلف شهرستان و استان و .. مراجعه کردم ولی هیچ گونه توجه و حمایتی از طرف آنان نشده‌ام و به سختی و هزاران گرفتاری زندگی می‌کنم.

در پایان از مسئولان امر تقاضای عاجزانه دارم اولا تکلیف درصد جانبازی ام در بنیاد شهید و امور ایثارگران بررسی و حل شود و ثانیا یک کمک و چاره ای برای هزینه های بالای درمان و دارو و عمل جراحی و غیره و... اندیشیده شود و همچنین چون فاقد شغل و درآمد هستم جهت امرار معاش زندگی ام نیاز به حمایت مسولان دارم.

گفتگو: حاتمی سردبیر پایگاه خبری تحلیلی ساجد خبر.

  26 خرداد 1395
بخش : اردبیل / ایثاروشهادت
کد خبر: 53748
تگ ها :

seydnews@gmail.com

نظرات 0
ارسال نظر
پررنگ کج خط دار خط دار در وسط | سمت چپ وسط سمت راست | قرار دادن شکلک قراردادن لینکقرار دادن لینک حفاظت شده انتخاب رنگ | پنهان کردن متن قراردادن نقل قول تبدیل نوشته ها به زبان روسی قراردادن Spoiler

تلگرام صیدنیوز